Wij bedenken creatieve en innovatieve oplossingen en we doen
Wij maken drukte voor jouw organisatie

1-0 voor ‘het systeem’

DruktemakersCreatief in omdenken en innovatief voor jouw onderneming.

De timing is verschrikkelijk en het maken van de keus erg moeilijk, omdat het gevolgen heeft. Voor echte mensen. Maar soms is het genoeg geweest en moet je een andere richting kiezen en de consequenties daarvan maar dragen.

Toolbox stopt als onderaannemer Zorg In Natura Begeleiding en Dagbesteding.

Een veelbelovende start

In december 2016 openden we, toen 3 man sterk, voor het eerst de deuren van het huidige pand in het Rensenpark in Emmen. We noemden onszelf: Stichting Toolbox, flexwerkplek voor makers.

In 2017 besloten we dat we mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt ook de kans wilden bieden om gebruik te maken van onze faciliteiten en ons netwerk. Zodoende maakten we Social Impact afspraken met de gemeente Emmen in pilot vorm.

De opzet was simpel. Mensen met ‘een afstand’ konden zich zelfstandig bij Toolbox melden voor het ontwikkelprogramma. Mits je voldeed aan een paar eenvoudige voorwaarden, was je welkom:

  • Je bent zelf gemotiveerd
  • Je wilt een positieve bijdrage leveren aan de sfeer
  • Je wilt werken aan je eigen perspectief
  • Je creëert een veilige omgeving voor jezelf en anderen
  • Je staat open voor feedback
  • Je bent aanspreekbaar op je gedrag

Wij geloven erin dat als je laagdrempelig ontwikkelmogelijkheden aanbiedt aan gemotiveerde mensen met ‘een afstand’, dat dit de maatschappij besparingen oplevert. Minder uitkeringen, minder PGB, minder Zorg in Natura, minder schuldhulpverlening, minder re-integratietrajecten. Ons vertrouwen hierin is zo sterk, dat we de afspraak maakten dat Toolbox pas beloond zou worden voor gemaakte investeringen bij aantoonbare besparing. Het werd een succes.

Toch eindigde het project begin 2018. Het Social Impact verdienmodel kreeg geen vervolg, we vielen teveel buiten ‘het systeem’. Wel leverde het project iets waardevols op. Door alle uitdagingen in het begin, hebben we bewust dan wel onbewust een ontwikkelprogramma ontwikkeld dat bij de deelnemer op identiteitsniveau verandering teweegbrengt. Vanuit hun eigen kracht. En hierin schuilt in zichzelf een diepe kracht. Het door ons gecreëerde ontwikkelprogramma en deze manier van werken moesten ook op andere manieren in te zetten zijn…

Twee werelden verenigd

Eind 2018 besloten we twee werelden samen te brengen: De wereld van ‘het systeem’ en ‘de wereld van Toolbox’. Stichting Toolbox werd onderaannemer ZIN (dagbesteding Zorg in Natura). Deelnemers konden volgens onze werkwijze werken aan hun eigen doelen en dromen, bínnen de wetten en regels van het bestaande systeem. Dit keer hadden we onze werkwijze beschreven en controle ingebouwd zodat we dichtbij onze missie, visie en werkwijze konden blijven.

We gingen nog meer samenwerkingen aan. Maar werken volgens de wetten en regels van het systeem bracht werk met zich mee. Elke deelnemer kreeg zijn eigen financieringsvorm: WLZ, WMO, PW, UWV, PGB, ZIN. Elke financiering liep via een andere instantie of organisatie. En elke instantie werkte met andere softwarepakketten en volgens hun eigen processen.

Geen goed huwelijk

De gevolgen van de samenwerking blijken dramatisch. Meer dan 50% van het personeel van Toolbox is bezig met voldoen aan de administratieve processen van het systeem. De overige 50% van het personeel is werkzaam als begeleider. Op papier hebben zij de primaire taak om deelnemers te begeleiden. In de praktijk zijn ook zij (te)veel tijd kwijt aan administratie, zoals urenregistraties, evaluatieformulieren en dagrapportages. Samengevat kun je stellen dat het grootste gedeelte van het personeel inmiddels een dagtaak heeft aan het systeem van controle en verantwoording. En Toolbox drijft met een noodgang vandaan bij de vooraf zorgvuldig opgestelde missie, visie en werkwijze.

Waar gaat het mis?

Inmiddels nadert het einde van 2019. We hebben ruim 60 mensen in een gefinancierd traject zitten, waarvan ruim 20 als onderaannemer Zorg In Natura Begeleiding en Dagbesteding. Iedereen maakt overuren. We werken met tweedehands laptops en gereedschap. We huren een goedkoop pand waar het binnen net zo hard regent als buiten. En nog steeds maken we geen euro winst. Tijd voor een reality check. We gaan graven in onze systemen en cijfers.

We ontdekken het volgende:

  • Er is een afname te zien in de gemiddelde financiering per traject per deelnemer, waarbij een opvallend scherpe afname te zien is vanaf de ingangsdatums van de eerste afgegeven WMO indicaties.
  • Er is een significante stijging in het aantal deelnemers ten opzichte van het aantal begeleiders.
  • Er is een stijging in administratieve verplichtingen, processen en systemen waarmee gewerkt moet worden.
  • De verwerkingstijden zijn langer.
  • We werken in een systeem dat hospitalisering van mensen met een afstand beloont.

Concreet houdt dit in dat de beloning voor de organisatie voor elke nieuwe deelnemer of verlenging van een indicatie steeds iets lager wordt. Dit gaat zo geleidelijk, dat je je werkwijze ongemerkt aanpast. Net als in ooit goede relaties, ‘sluipt het erin’. Elke begeleider moet een steeds groter wordende groep deelnemers begeleiden met daarnaast een steeds hogere werkdruk. Voor je het weet moet er ’s avonds en in het weekend gewerkt worden om überhaupt nog toe te komen aan je core business: het ontwikkelen van deelnemers.

Relatietherapie of echtscheiding?

We willen ons ontwikkelprogramma in stand houden, maar moeten ook het systeem tevreden houden, daar komt immers ons geld vandaan. En zonder geld kan je niet zoveel.

Jammer genoeg hebben we ons zoveel aangepast, dat we een onwerkbare situatie gecreëerd hebben: 75% van onze tijd gaat zitten in administratieve verantwoording. Tegelijkertijd werkt ons ontwikkelprogramma niet meer, we hebben er simpelweg de tijd niet voor. Tot overmaat van ramp verliest een deelnemer zijn indicatie, sociale contacten, werkplek en mogelijkheid om aan zijn eigen doelen te werken, zodra hij zich ontwikkelt.

Zoals in elke goede relatie, willen we het nog een kans geven. We gaan in gesprek met het systeem. 

Een treurige afloop

Na uitvoerig overleg met het systeem moeten we helaas concluderen dat ons ontwikkelprogramma niet past binnen het huidige WMO beleid van de overheid dat door verschillende organisaties en professionals uitgevoerd wordt. Hoe langer wij doorgaan op deze manier, hoe schadelijker dat is voor onze organisatie, onze medewerkers en de ontwikkeling van onze deelnemers.

Wij waren niet in staat om te voldoen aan de eisen van controle en verantwoording, naast het ontwikkelen van onze deelnemers tegen een steeds lagere vergoeding. Het systeem heeft van ons gewonnen.

Een nieuwe lente…

Elk einde is een nieuw begin zeggen ze wel eens. Nadat de Social Impact pilot eindigde in 2018, kwamen wij beter beslagen ten ijs weer terug voor een samenwerking met ‘het systeem’. Ook nu hebben we weer heel veel geleerd, houd ons in de gaten!

>> Geschreven door: Adriaan Pals >> Tekstregie: Annemiek Boezeman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.