Wij bedenken creatieve en innovatieve oplossingen en we doen
Wij maken drukte voor jouw organisatie

De weg van het geld

DruktemakersCreatief in omdenken en innovatief voor jouw onderneming.

De coronacrisis legt de wereld stil. Horeca, winkels, scholen, de beurs, overal is het stil. Behalve in mijn hoofd. Ik neem je mee…

Provisie

Toen ik in 2005 begon als zelfstandig adviseur, werkten we met een verdienmodel genaamd provisie. In essentie hield dat in: Je verkoopt een product van een willekeurige maatschappij en krijgt daarvoor van diezelfde partij een financiële beloning. Hoe meer producten je verkoopt, hoe hoger je omzet. En: Hoe slechter de producten, hoe hoger de beloning.

Ik ben goed in rekenen en 1 en 1 is 2. Om bij het geld te komen moest ik dus creatief worden in het verkopen van producten. Zodoende ontwikkelde ik talloze handige vaardigheden, waaronder:

  • Verkopen, koopsignalen herkennen en tegenargumenten ontwikkelen.
  • Overtuigingskracht: Onbekende mensen opbellen en ze ervan overtuigen dat het goed voor ze was als ik bij hen thuiskwam om mijn producten aan ze te verkopen.
  • Ondersteboven lezen en schrijven.

Ik was natuurlijk niet de enige. Banken, verzekeringsmaatschappijen, pensioenfondsen, adviseurs, ondernemers en zelfs non-profit organisaties deden het. We waren uitermate creatief en succesvol in het vinden van wegen naar het geld dat ons aangeboden werd: provisie. We hebben talloze lease affaires, woekerpolis affaires en zelfs een kredietcrisis gecreëerd.

Meer-waarde’

Toen veranderde er iets. Vanaf 2013 mocht je geen provisie meer ontvangen voor de verkoop van een product. Banken, verzekeraars, adviseurs, professionals, non-profit organisaties; iedereen werd gedwongen om na te denken over een nieuw verdienmodel. Dit ging niet zonder slag of stoot. Kritiek op de manier waarop je je geld verdient is nooit prettig, je handelt toch met de beste intenties? Of bracht ons verdienmodel toch schade toe aan anderen? Maar we móesten wel veranderen. De productleverancier mocht ons niet meer betalen voor onze kennis, kunde en vaardigheden. Hoe kwamen we dan aan geld?

Het bleek dat advies geven, bemiddelen tussen maatschappijen en klanten, het regelen van zaken voor mensen en bedrijven ook waarde had. Meerwaarde. We verkochten geen producten meer, we gingen ze onderzoeken en aan de klant uitleggen hoe het product werkte. We gingen de klant adviseren en producenten maakten producten die goed waren voor de klant. Een nieuwe, meer waardevolle weg naar geld was geboren.

Sinds deze ervaring geloof ik: De manier waarop jij als professional of organisatie geld verdient, bepaalt welk gedrag je vertoont. Of zoals Cruijff zou zeggen: Je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Een paar recente voorbeelden van geld dat bepaald gedrag uitlokt:

  • De belastingdienst die steeds meer en strenger gaat controleren op fraudes omdat er een verdienmodel in zit voor de ambtenaren van de belastingdienst, met alle schadelijke gevolgen van dien.
  • De enorme fraude bij het invoeren van een nieuwe geldstroom; de toeslagen.

Bruggetje

Vanuit de financiële wereld wil ik een bruggetje maken naar dagbesteding en begeleiding. Voor zorgprofessionals en organisaties is er geld te verdienen aan cliënten met een beperking, als je goed kan benoemen welke beperkingen er zijn, hoe je die beperkingen gaat begeleiden en daarnaast goed kan aantonen hoeveel uren je hebt ingezet. Hoe meer beperkingen en uren, hoe hoger de beloning. Gaat er een lampje branden?

De focus ligt op beperkingen: Cliënten worden continu bewust gemaakt van wat ze niet kunnen en professionals moeten veel uren maken om naast het ondersteunen van cliënten te kunnen voldoen aan de vele verplichte administratieve handelingen.

Voor gemeentes bestaat er ook een verdienmodel: Het met regelmaat controleren van de afgegeven indicaties, indicaties verlagen en goed voldoen aan de verantwoording levert een gemeente geld op. In de praktijk betekent dit dat er korte indicaties worden afgegeven die elke paar maanden verlengd moeten worden, met een focus op kostenverlaging bij verlenging. Dit klinkt kort door de bocht, maar kijk maar eens naar de cijfers.

Wie bepaalt?

Jammer genoeg heeft ook dit verdienmodel treurige neveneffecten: Cliënten zijn gevangen in de overtuiging dat ze niet zelfstandig kunnen functioneren en gedragen zich als zodanig. Professionals die gekozen hebben voor de zorg zijn het grootste gedeelte van hun tijd bezig met administratieve handelingen, zodat ze gecontroleerd kunnen worden door professionals die niet hebben gekozen voor de zorg; juristen en accountants.

Het verdienmodel is helemaal niet geïnteresseerd in de inhoud van de zorg, maar bepaalt wel hoe wij de zorg vormgeven.

De huidige coronacrisis biedt ons de mogelijkheid om te reflecteren op ons eigen gedrag en verdienmodel. Met welke reden heb jij gekozen voor je vak en welk gedrag vind jij daar bij passen?

>> Geschreven door: Adriaan Pals >> Tekstregie: Annemiek Boezeman

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.

6 comments on “De weg van het geld”

  1. Ik heb voor mijn vak (de zorg) gekozen, om mensen meer zelfredzaam te maken en verder te helpen in het leven. Helaas heb ik door de komst van de wmo en alle bezuinigingen minder tijd voor cliënten.. Wel moet ik tijd vrij maken om me te verantwoorden, zodat we geld krijgen voor het werk wat we doen.. Veel evaluaties, bakken administratie. Het tegenovergestelde van wat ik wil bereiken gebeurd.. Cliënten worden minder zelfredzaam en er ontstaan meer problemen, werkdruk,... Etc etc

  2. Er is een vrij radicale omslag nodig om een verdienmodel te veranderen. Desalniettemin is het wel mogelijk zoals je zelf al ervaren hebt.

    Het moet ontzettend frustrerend zijn als jouw verdienmodel gebaseerd is op principes waar je eigenlijk niet achter staat.

    Misschien is dit een mooie aanleiding om het verdienmodel in de zorg radicaal te wijzigen, dat het mogelijk is bewijst het verleden van de wereld der financiële producten. Laten we het begrip “waarde” eens anders benaderen.

  3. Een ongezond groot gedeelte van mijn werk gaat op aan beschikkingen aanvragen, administratie, registratie en andere middelen om te 'bewijzen' dat het noodzakelijk is dat mijn cliënten de juiste zorg krijgen. Terwijl ik betere zorg zou kunnen leveren als ik meer tijd voor ze had. De wereld op z'n kop. Ik denk er vaak aan om voor mezelf te beginnen maar weet niet of ik het dan beter of nóg erger wordt....

  4. Na ruim 30 jaar gewerkt te hebben in de zorg, gehandicaptenzorg, het besluit genomen om voor mezelf te beginnen. Vlak voor de coranacrisis... Ik heb geen spijt! Eindelijk kan ik doen wat ik leuk vind, mensen begeleiden die op allerlei gebieden steun en warmte nodig zijn. Geen administratie, geen vergadering, geen overdracht. Gewoon doen! Ze geven wat ze nodig zijn...
    De enige administratie is aan het eind van de maand... Prima te doen!
    Ondertussen tijd hebben voor nieuwe ideeën, mensen benaderen en uitwerken.

  5. daarom ben ik zo voor een basisinkomen zodat we in basis gelijk zijn en geen maandelijkse stress meer te hebben om d3 huur te kunnen betalen als je net je nieuwe onderneming bent gestart ,met als gevolg gefrustreerde mensen die het licht in de ogen van de buurman niet gunt,omdat het daar wel goed gaat,ben je in de basis gelijkwaardig mototiveerd dat meteen en kun je je volledig richten op je eigen wensen ,proef en met het basisinkomen zijn er geweest en allemaal met succes ook is berekent dat het betaalbaar is.de reden dat het er nog niet is is in mijn ogen de controle wat eigenlijk niets brengt maar handen vol geld kost.