Wij bedenken creatieve en innovatieve oplossingen en we doen
Wij maken drukte voor jouw organisatie

Uitzoomen

DruktemakersCreatief in omdenken en innovatief voor jouw onderneming.

In het dagelijks leven loop ik nog wel eens vast. Oorzaak? Meestal onbewuste beperkende gedachten. Bij anderen zie ik ze heel duidelijk, bij mezelf niet. ‘Met je neus op het papier leven’ noem ik dat. Ik zit zo dicht op mijn eigen verhaal dat ik niet eens doorheb dat er een heel boek is. Toverwoord? Uitzoomen. Dan kun je weg bewegen bij angsten veroorzaakt door beperkende gedachten.

Een beperkte lens

Veel beperkende gedachten hebben te maken met ‘hoe het heurt’. Met wat je leert op school. Met wat je dagelijks voorgeleefd krijgt. Welk pad de mensen om je heen bewandelen. Willen doen wat je geleerd is, want dat is hoe het heurt. En dan doe je het goed en leef je nog lang en gelukkig. In de waan van de dag vergeet je nog wel eens dat je door een beperkte lens kijkt.

Doe als ik zeg, niet als ik doe

Het is natuurlijk prachtig om gratis toegang te hebben tot onderwijs. Keerzijde is dat iedereen door hetzelfde trechtertje gaat. Maar het moet en iedereen doet het, dus na een tijdje weet je niet beter. Zoonlief (5) stelt me dagelijks vragen als: ‘Mama, waarom moet ik elke dag naar school? Van wie moet dat eigenlijk?’ En: ‘Waarom moet ik maken wat de juf zegt?’

Ik vind dat steengoeie vragen. Als ik zou antwoorden: ‘Zo hoort het nu eenmaal en bovendien is het een voorrecht’, dan stelt hij deze vragen volgend jaar niet meer. Zonde. Maar ik wil zijn leven ook niet onnodig moeilijk maken door alleen het ‘tegen de stroom inzwemmen’ toe te juichen.

Mijn schoonvader zegt altijd: doe als ik zeg, niet als ik doe. En daar zit ‘m de crux. Ik kan zoonlief nog zulke correcte antwoorden geven, uiteindelijk kijken kinderen naar wat je ze voorleeft.

Het huisje-boompje-beestje-baantje pad

Verder is het heel verklaarbaar en prima dat mensen behoefte hebben aan dezelfde dingen (ik noem dat: het huisje-boompje-beestje-baantje pad). Het wordt pas lastig als je ergens diep van binnen voelt dat je wilt afwijken van het uitgesleten pad voor je. Je kijkt opzij het veld in. Wat ligt daar achter? Een veldboeket om te plukken? Een zonsondergang? Andere werelddelen? Als je het antwoord wilt, moet je zekerheden loslaten. En terwijl je stilstaat om daar over te dagdromen botst iemand van achter tegen je op. Doorlopen! Geen tijd te verliezen.

Stilstaan

Een burn-out is vergelijkbaar met stilstaan in de berm waardoor je ruimte krijgt voor dagdromen. Nou ja, dat is romantische beeldspraak. Meestal lijkt het meer op struikelen, keihard op je bek gaan en bloedend blijven liggen terwijl iedereen je voorbij rent. Als je geluk hebt kom je na veel tijd tot de ontdekking dat alle clichés waar zijn en dat ook op je bek gaan een ‘blessing in disguise’ kan zijn.

Veel re-integratietrajecten zijn erop gericht om je te spalken zodat je, eventueel in een langzamer tempo, dezelfde weg weer kunt vervolgen. Maar als je geluk hebt krijg je de kans om stil te staan en te dagdromen. Want sommige mensen met een burn-out kunnen die gedachte aan dat veldboeket of die zonsondergang niet meer loslaten. Wat dan?

Uitzoomen

Tijdens dat stilstaan kun je uitzoomen. En tijdens dat uitzoomen gaan je onbewuste beperkende gedachten je ineens opvallen. En misschien (dieper kun je toch niet zinken) heb je de moed om ze te gaan bevragen. ‘Waarom doe ik dit werk eigenlijk?’ ‘Is het wel waar dat werken in loondienst de enige manier is om mijn geld te verdienen?’ Misschien durf je je zelfs te wagen aan radicaal zelfonderzoek. ‘Zijn mijn beperkende eigenschappen wel een beperking?’

Een hele mooie vorm vind ik ‘The Work’ van Byron Katie: Elke gedachte die je stress geeft kan je onderwerpen aan vier simpele vragen. Het wordt pas echt interessant als je deze gedachte daarna gaat omkeren op minstens drie manieren die óók waar zijn. Dan gebeurt er iets magisch. Dan kom je - om in de beeldspraak van veldboeketten te blijven - in ‘het veld van onbegrensde mogelijkheden’. Als je de smaak te pakken hebt, dan blijkt er oneindig veel mogelijk. En wat nog leuker is, deze techniek kan je toepassen op alles: Als je vastloopt met een project, als je stress krijgt van een collega, als je richting zoekt met je organisatie, je relatie, alles.

Het gebaande pad verlaten is niet per se makkelijk. Maar wie weet, als je dapper genoeg bent, dat je zonder het te weten een nieuw pad uitslijt. Die ook anderen kunnen volgen. Eigenlijk best nobel dus, je eigen pad volgen. Iets met voorleven…

Geschreven door: Annemiek Boezeman >> Tekstregie: Adriaan Pals

Loop je vast met een project, met (een vraagstuk binnen) je organisatie? Zie je door de bomen het bos niet meer? Druktemakers ziet kansen. We lopen er graag met je doorheen in een vrijblijvende vergaderwandeling.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.